Vandaag verlaten we het verouderde gokcentrum en rijden richting Williams, de toegangspoort tot de Grand Canyon. Onderweg stoppen we bij de Grand Canyon Caves en rijden we over een stuk Route 66, waar ook ons hotel langs ligt. Onderweg kwamen we schitterende landschappen tegen. In de voormiddag vooral zoals op de eerste foto hier, in de namiddag kwamen we meer in platte land terecht met uitgestrekte weiden.

De Grand Canyon Caverns zijn de moeite waard om eens te bezoeken. De Caverns bevinden zich langs de route 66 en stammen af uit de jaren stillekes. Het bezoekerscentrum kan elk moment instorten, en het café komt recht uit zo een typische horrorfilm waar jongeren stranden met hun auto zonder benzine. Ze worden open gehouden door zo een kleine familie die al heel hun leven niets anders doen dan tours geven in deze grotten. We kregen een van de dochters denk ik als gids. Ze gaf ons een rondleiding van ik denk pakweg een uur door de mooi verlichtte grotten. Haar ingestudeerde tekst kwam er wel zeer typisch Amerikaans uit met de nodige verlengingen van elk woord.

Op het einde van ons stukje Route 66 lag Williams, een klein typisch Amerikaans dorpje met winkelstraat en zwaar verouderde souvenirwinkeltjes die de grootst mogelijke rommel verkopen (maar het is wel geweldig om er uren in rond te neuzen). Ons hotel was een andere tegenvaller, al leek het toch zo op het eerste gezicht. Het kwam me wat Bates Hotel achtig over. Toen het begon te regenen kwam Identity ook nog in mij op :) Maar de kamers zijn altijd ruim naar Amerikaanse normen, en bedden zijn nooit klein, maar zoveelste goedkoper zoveelste harder. We besloten de winkelstraat maar eens te bezoeken op zoek naar souvenirs en tijdverdrijf. We stopte ook even langs het Twister restaurant / souvenirshop. De eigenaars hadden een geweldig leuk klein jaren fifties restaurantje uit de grond gestampt. Met alles wat je je maar kan inbeelden van Coca Cola. We bestelde enkele typische gerechten zoals een hot dog en de verplichte ijscreme er na. Het was niet zo duur, en de sfeer was gezellig en super tof. Hoogstwaarschijnlijk omdat ik gek ben van alles wat fifties is. Na het eten gingen we op zoek naar het typische Route 66 bord om als souvenir mee te nemen. Er waren zoveel winkels met dit item dat het de moeite waard was om even aan prijsvergelijkingen te gaan doen. En rara we kwamen het goedkoopste uit bij een Indiër of Pakistaan (ja ze zitten overal idd).

Vandaag staat er een stuk van de historische Route 66 op het programma, de eerste verharde transcontinentale snel­ weg in de Verenigde Staten. Deze weg is een onlosmakelijk deel van de Amerikaanse folklore. De Route 66 verbond hon­derden kleine en grote steden met elkaar die op de route lagen van Chicago, Illinois naartot Los Angeles, Califomi ë . In veel van die steden werd Route 66 de hoofdstraat - vandaar de bijnaam "Hoofdstraat van Amerika". Tussen Kingman en Seligman ligt éé n van de weinig overgebleven stukken van deze legendarische snelweg.

Arizona

Vanochtend steekt u de Colorado rivier over en rijdt u de staat Arizona binnen. De naam Arizona betekent kleine bron. Het landschap van deze staat is bezaaid met spectaculaire rode canyons en statige saguaro-cactussen in de woestijn. U zult merken dat dit in feite slechts het achtergrondd é cor is van een staat met een unieke culturele diversiteit. Arizona is een smeltkroes met zowel Mexicaanse, Indiaanse als Westerse ingrediënten.

De staat wordt al vele duizenden jaren bewoond door indi­ anen, ledere dag weer lichten nieuwe archeologische en antropologische studies een tipje van de mythische sluier op die deze oeroude beschavingen omhult. Momenteel wordt niet minder dan een vierde van de Grand Canyon-Staat in beslag genomen door twintig Indianenreservaten, waaronder die van de Apache, de Navajo, de Hopi, de Mojave en de Yuma.

In de 17e eeuw probeerden de Spanjaarden de regio te koloniseren. Ze bekeerden daarbij duizenden indianen tot het Christendom, maar in 1680 kwam de Hopi-stam in opstand. Tijdens de zogenaamde Pueblo Revolte vermoord­den de indianen de priesters en staken daarbij de missieposten in brand. Hevige conflicten tussen Spanjaarden en indianen volgden in de 18e eeuw, waaronder de tragedie van Canyon de Chelly. De vijandige houding van de indianen en de voortdurende conflicten hadden tot gevolg dat veel kolonisten Arizona meden. Het barre woestijnklimaat droeg ook zijn steentje bij, en zo duurde het tot redelijk laat in de 19de eeuw voor er in Arizona echt veel nederzettingen wer­den gesticht.

In het jaar 1848 (het einde van de Mexicaanse oorlog) werd het verdrag van Guadeloupe Hidalgo ondertekend. Daarbij werd het territorium van New Mexico -waaronder een gedeelte van Arizona - overgedragen aan de Verenigde Staten. Met de Gadsenkoop van 1853 was de volledige overdracht van Arizona aan de Verenigde Staten een feit. Tien jaar later bracht een goudvondst op het grondgebied van de Apache-lndianen massa's blanke kolonisten en goud­zoekers naar het nieuwe gebied. De gewelddadige reactie van de Apache op deze toestroom van indringers liet echter niet lang op zich wachten. De meest beruchte aanvallen wer­ den geleid door het grote Apache-opperhoofd Geronimo, die vooral 's avonds of vlak voor zonsopgang de blanke ned­erzettingen binnenviel. Hij liet een lang spoor van dood en vernieling achter. Maar in 1886 keerde het tij voor de Apaches; Geronimo werd gedwongen zich over te geven en stierf later in gevangenschap.

In de jaren na de burgeroorlog lokte het vooruitzicht op goud, zilver en koper veel mijnwerkers naar de mineraalrijke bergen van Arizona. De komst van de spoorlijn in de regio bracht vervolgens een gestage stroom van veeboeren, land­bouwers en goudzoekers op gang, en zo kon de economie van de regio zich ontwikkelen. Langzaam maar zeker begon Arizona zich te ontdoen van haar kwalijke reputatie. Het was niet langer die levensgevaarlijke uithoek in het Wilde Westen. Toen begin deze eeuw de Roosevelt-dam voltooid werd, betekende dit niet alleen een spectaculaire verbetering van de watervoorziening in deze zeer droge streek. Het kondigde bovendien de toetreding aan van Arizona tot de Unie. Op 14 februari 1912 werd Arizona de 48ste staat van de Verenigde Staten.

In het begin van de 20ste eeuw was er dus plots een overvloed aan water beschikbaar, en zo kon ook Arizona haar poorten openen voor het toerisme. Dat was het begin van de dude ranches. Dat waren speciale boerderijen die inspeelden op de behoeften van de toeristen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog begon een tweede economische opleving toen het aantal militaire installaties spectaculair steeg. De woestijn werd een geliefd trainingsterrein van het Amerikaanse leger. De komst van de vele soldaten stim­uleerde de industrialisering in de staat. De jaarlijkse inkom­ sten van de industrie in Arizona maakten een spectaculaire sprong van $17 miljoen in 1940 tot een verbluffende $85 miljoen in 1945. Na afloop van de Tweede Wereldoorlog ves­ tigden vele veteranen zich in het zonnige en droge Arizona. Het leven van de nieuwe inwoners werd daarbij natuurlijk heel wat leefbaarder gemaakt door moderne apparaten zoals airconditioning. Arizona trekt nog steeds nieuwe inwoners aan, vooral gepensioneerden en vakantiegangers. De staat telt 4,5 miljoen inwoners en is daarmee éé n van de snelst groeiende staten in het Zuidwesten van de Verenigde Staten.

Natuurlijke Rijkdommen

In de jaren 1850 werden de overvloedige natuurlijke rijk­dommen van Arizona voor het eerst ontgonnen. In Californi ë lag goud aan de basis van de groei en de ontwikkeling van de staat. In Arizona was dat koper. De ontdekking van koper in 1854 maakte van Arizona de belangrijkste koperstaat in Amerika. Naast koper vindt men hier ook goud, zilver, lood, zink, wolfraam, mangaan, kwik, kool en ijzer. Al deze min­eralen en metalen liggen over de hele staat verspreid.

De economie van Arizona is steeds afhankelijk geweest van wat men in het Engels de vijf "e's" noemt: copper (koper), cattle (vee), cotton (katoen), citrus (citrusvruchten) en climate (klimaat). Deze elementen be ï nvloeden vandaag nog steeds de economie van de staat. Het klimaat maakt het mogelijk om een aantal keren per jaar te oogsten. Een aantal gewassen oogst men soms zelfs zeven keer per jaar.

Het succes dat men boekte op het gebied van veeteelt en landbouw is voor een groot deel te wijten aan een stabiele watervoorraad. De bouw van de Roosevelt Dam op de Saltrivier in 1911, en de Coolidge Dam op de Gilarivier in 1930, was in dit opzicht heel belangrijk. De beschikbaarheid van water maakte ook een gestage bevolkingsgroei mogelijk in de beginjaren van de 20ste eeuw. Vandaag is vooral Colorado-rivier bijzonder belangrijk voor de irrigatie van de landbouwgrond in Arizona, waarvan 95% wordt bevloeid. Het Central Arizona Project brengt het water van de Colorado naar de Tucson-regio.

Spaanse Invloed

Zoals vele andere gebieden in het Zuidwesten werd ook Arizona voor het eerst door de Spanjaarden ontdekt in het begin van de 16de eeuw. Marcos de Niza, een Italiaanse Franciscaanse monnik in dienst van Spanje, was de eerste blanke man die in 1539 Arizona verkende. Hij was op zoek naar de legendarische Zeven Steden van Cibola, waar naar verluidt de straten met goud belegd waren. De Niza beweerde dat hij deze steden van ver had gezien, en dat was de aanleiding voor de expeditie van Vasquez de Coronado, die tussen 1540-1542 bijna heel het zuiden van Arizona verk­ ende. Zijn expeditie ontdekte de Zuni-dorpen, en dat ver­sterkte nogmaals de geruchten over de gouden steden, waardoor nog meer expedities volgden. Vasquez de Coronado en zijn mannen waren ook de eerste blanken die de Grand Canyon zagen.

De Spaanse invloed in de streek was diepgaand en heeft tot vandaag nog duidelijke sporen nagelaten. Meer dan 20% van de bevolking van Arizona is van Spaanse afkomst. Spaanse en Mexicaanse gebruiken hebben een duidelijke stempel gedrukt op de keuken, de klederdracht, de architec­tuur en de muziek van deze fascinerende staat.

Indianen

Lang voordat de Spanjaarden in de 16de eeuw op het toneel verschenen, werden de verschillende gebieden van Arizona bewoond door Indianen. Archeologen hebben tijdens opgravingen bewijzen gevonden dat in Arizona al zeker 12.000 jaar mensen wonen. Tot de oudste inwoners van deze streek behoren de Hohokam, een prehistorische stam die een ingenieus irrigatiesysteem ontwikkelde om de akkers te bevloeien. Van een andere oeroude stam, de Hisatsinom, heeft men in Arizona rotswoningen in perfecte staat teruggevonden. Uit opgravingen is gebleken dat in het mid­den van de 15e eeuw hun beschaving ineens ophield te bestaan. Het is dan ook waarschijnlijk dat de Hisatsinom door andere beschavingen werden opgeslorpt.

Vandaag zijn er in heel Arizona ongeveer 20 indianenreservaten. Ze vertegenwoordigen niet minder dan 13% van de totale Indianenbevolking van Amerika (alleen in Californie en Oklahoma is het bevolkingspercentage van de Indianen groter). De Navajo-stam telt meer dan 160.000 leden en is daarmee de grootste stam van de Verenigde Staten. Het Navajo-Indianenreservaat, neemt het volledige noordoostelijke deel van de staat in beslag.

De stammen in Arizona behoren tot drie verschillende linguïstische families: de Athabascan, waartoe de Apache en de Navajo behoren; de Uto-Aztecan, met als belangrijkste vertegenwoordiger de Hopi; en de Yuman, waartoe de Mojave en de Yuma behoren. Deze stammen hebben onder­ling totaal verschillende gewoontes en tradities, maar toch zijn ze onlosmakelijk met elkaar verbonden in de voort­durende strijd voor het behoud van hun culturele identiteit. Dit is zeker niet gemakkelijk in een leefwereld die zowel let­terlijk als figuurlijk omringd is door de cultuur van de Verenigde Staten.

Kingman

Kingman, gesticht in 1880 tijdens de spoorwegenbouw in de regio, ligt in het hart van de provincie Mojave. Vandaag de dag haalt de stad eer en glorie uit het feit dat het de hoofd­ halte is op een zeer lang gedeelte van de voormalige Route 66. Vanwege de unieke ligging van de stad, op het kruispunt van Interstate 40 en US-93, doet de stad vaak dienst als een toegangspoort tot de nabijgelegen meren Mead, Mojave en Havasu. Volgens een plaatselijke legende dwaalden er geesten uit omliggende gebieden rond in deze voormalige gouddelvers gemeenschap. De bekendste stad is Oatman, het voormalige hoofdkwartier van de mijnstadjes die tegen het einde van de 19e en begin 20e eeuw floreerden. Vele oorspronkelijke gebouwen zijn nog intact en vormen een trekpleister voor zowel filmproducenten als bezoekers op zoek naar het schoolvoorbeeld van een "spookstad." Oatman kan via Route 66 bereikt worden.

In deze omgeving vindt u ook het Mojave Museum of History and Arts, dat bekend staat om een verzameling kun­ststukken met afbeeldingen van de geschiedenis van noord­ west Arizona, het gedeelte van de staat dat u vandaag zult doorkruisen. Er zijn verzamelingen van Amerikaans- indi­ aanse juwelen (met name turquoise) en zelfs reconstructies van Mojave woningen. U moet een kleine toegangsprijs betalen. *De Mojave Museum bevindt zich op 400 West Beale Street, 500 meter ten zuidoosten van US-93, uitrit van 1-40.

Peach Springs

Het piepkleine stadje Peach Springs heeft 800 inwoners en is het handelscentrum van het Hualapai indianenreser­vaat. Dit reservaat omvat bijna 450.000 hectare tussen Peach Springs en de Colorado rivier. De stad is ook het beginpunt voor de reis naar de westelijke gedeelten van de Grand Canyon.

De Grotten van de Grand Canyon

De wegen in de Grotten van de Grand Canyon kronkelen en wentelen over een traject van 1.5 km. De temperatuur bli­ jft constant op 12 ° C, ook gedurende de hete zomermaan­ den. Gidsen nemen bezoekers mee op een afdaling van 21-verdiepingen, oftewel 64 meter. De begeleide tours van 45 minuten tonen u de hoogtepunten van de kleurrijke min- eralenformaties in de grotten. Let wel: de tour is niet geschikt voor mensen die last hebben van klaustrofobie of die een lichamelijke handicap hebben. Er is een toegangsprijs.*De Grand Canyon Grotten liggen 19 km in oostelijke richting op Route 66.

Seligman

Aan het einde van het schilderachtige gedeelte van Route 66, rijdt u Seligman binnen, een klein stadje dat ooit zorgde voor de vermoeide reizigers op de " Mother Road" . Een gedeelte van de plaatselijke middenstand zag zich genoodzaakt om de deuren te sluiten na de voltooing van Interstate 40, die om Seligman heen ging. Gelukkig zijn er nog een paar zaken over gebleven. Dichtbij het centrum van de stad, aan de rechterkant van de weg, kunt u door een bezoekje te brengen aan de kapper een authentiek stukje Amerikana beleven. De eigenaar, Angel Delgadillo, is de oprichter van deArizona Route 66 Association; aangrenzend aan zijn piepkleine kapperszaak heeft hij een winkel geopend die Route 66 memorabilia verkoopt. Daarnaast is een klein ijskraampje dat wordt gerund door Delgadillo's broer Juan en zeker een bezoekje waard is. Het is moeilijk om de Delgadillo broers mis te lopen : tussen de twee winkels ligt een '36 Chevy in de tuin.

Williams

De naamgenoot van de stad Williams was Bill Williams, een meedogenloze pelsjager die de leiding gaf aan pels-jagerstochten en jachtexpedities in de wildernis van noor­doost Arizona. Elke lente betuigt de stad eer aan Bill tijdens de Bill Williams Rendezvous Days met parades, carnavals en rodeos.

Williams is bovenal bekend als toegangspoort tot het Grand Canyon National Park. Maar de stad heeft ook een eigen attractie. Het ligt aan de voet van de Bill Williams berg, een skigebied waar langlaufen en slalom wordt beoefend.

Als u een treinliefhebber bent kunt u een ritje maken op de Grand Canyon Railway , dat uitstapjes aanbiedt door het ponderosa pijnboomwoud naar de zuidrand van de Grand Canyon. Ga achterover zitten en ontspan op de uit 1923 daterende Harriman wagons, op authentieke wijze gerestau­reerd en voortgetrokken door stoomtreinen uit 1900 of door een echte diesellocomotief uit de jaren 50. Terwijl u reist spe­ len muzikanten in de wagons en wordt u vermaakt door bek­ ende personnages uit het oude westen. *De Grand Canyon Railway kan bereikt worden via Grand Canyon Blvd., 800 meter ten zuiden van de I-40.