Vandaag start de rondreis door Amerika. We vertrekken tegen de middag richting binnenland. De eerste helft is vooral grote autostrades tot ver buiten Los Angeles. Naarmate we verder binnenland rijden wordt de vegatatie minder en minder. De rijke Palm Springs woestijn was onze bestemming. Na vier uur doorrijden komen we aan in Palm Springs. Eens was dit het weekendverblijf van de rijke Hollywoodsterren. Deze tijd is voorbij, en dat is er meestal ook aan te zien. Palm Springs heeft dezelfde vergane glorie indruk als Hollywood. Toen we aankwamen in ons chique hotel (dat was nog geen vergane glorie) en uit de auto stapte wist ik niet wat me overkwam. We waren vertrokken met een zachte 23 graden celcius in LA en we kwamen hier aan met een 47 graden celcius in de schaduw dan nog. Van deze temperatuurverandering merk je onderweg weinig met de airco in de auto, en toch zeker niet als je onderweg eens stopt. Het was bakken. Ik had nog nooit zo'n temperatuur meegemaakt. Op de koop toe was er in het Westen van de USA een hittegolf aan de gang. Normale temperaturen hangen hier rond de 40 a 45 graden maximum.

We besloten de tram way richting de bergen uit te stellen tot 's avonds wanneer het dragelijker zou zijn. Eerst even afkoelen aan het zwembad. Maar dat zwembad was gewoonweg niet koel te krijgen, het water was even warm als in je eigen bad thuis. Daarna zijn we gaan rondrijden in Palm Springs zelf en heeft Vanessa haar voeten en vingernagels eens laten verwennen.

's Avonds zijn we dan naar de Tram Way gereden. Deze staat in de geschiedenis boeken als een van de grootste ter wereld, en de grootste ronddraaiende ter wereld. Wat moet je je daar bij voorstellen? De grote cabin was gebouwd op een ronddraaiend platform. Zo had iedereen onderweg een mooi uitzicht, want het ding draaide met een zeer trage snelheid. Ziek werd je er niet van. De weg naar het vertrekpunt was nog eens een bewijs van "vals plat". Een weg die niet lijkt te klimmen, maar dat wel serieus doet, en het uiterste van je auto vraagt bij zo'n temperaturen. Want nee hoor... Het was er niet frisser op geworden bij zonsondergang. Enkele graden minder hoogstens. Bovenaan de kabelbaan was het wel heel wat frisser. Een graad of 20 was het er. Een zeer groot verschil dus, en allemaal te danken aan de hoogte waar we ons toen bevonden. Een onverwachte verrassing bij de afdaling was een prachtig verlichte woestijn met kleine steden en dorpen.

De reisbrochure ging er van uit dat we Disneyland zouden bezoeken op weg naar Palm Springs. Dat hebben we niet gedaan, maar de tekst en uitleg die zij geven over Disneyland staat dus op deze pagina, samen met een korte geschiedenis van de Staat California en wat er te beleven valt in Palm Springs.

Anaheim werd in 1857 gesticht door Duitse immigranten. De stad ontleent haar naam aan de Santa Ana Rivier en aan het Duitse woord voor thuis. De Duitsers brachten wijnstek-jes mee van hun wijngaarden in het Rijnland en langzaam ontwikkelde Anaheim zich tot de wijnhoofdstad van Californië. De wijngaarden werden aan het einde van de 19e eeuw echter verwoest door een plaag. De wijnboeren besloten dan maar om sinaasappelen te gaan kweken en zo begonnen ze een nieuwe industrie.

Anaheim staat bekend als de thuishaven van Disneyland, het eerste grote pretpark van de wereld. Het park was een idealistisch idee van Walt Disney. Hij wilde een attractiepark openen, vrij van de storende commerciële aanpak die men vaak in andere parken aantrof. Het moest een schoon enveilig park worden, waar kinderen ongestoord hun fantasie konden uitleven, een plek waar iedereen zich thuis voelde. Disneyland was meteen heel succesvol, en dat is het tegenwoordig nog steeds.

Toen dit attractiepark in 1955 geopend werd, verbaasde het de wereld met zijn vernieuwende attracties, en het heeft nog steeds heel wat verrassingen in petto voor zowel jong als oud. Disneyland bestaat uit acht afzonderlijke "landen", met meer dan 60 ritjes en attracties, te midden van prachtige decors. Zo heb je onder andere Fantasyland, waar sprookjes en kinderverhaaltjes tot leven komen; Frontierland, een herschepping van het Amerikaanse wilde westen uit de 19de eeuw; Adventureland, een weelderige, exotische wereld die haar inspiratie vond in de Zuidelijke Zeeën, het Middenoosten en Azië; en Tomorrowland, waar een reeks spannende attracties de bezoekers laat kennismaken met de toekomst. Het personeel van elk land draagt passende kledij en het is het hen verboden om het domein van een ander land te betreden, omdat dit de illusie zou verbreken. In heel het park past zowel de architectuur als de vegetatie perfect bij de verschillende thema's. Men heeft hier meer dan 800 verschillende planten uit 40 landen gebruikt om het indrukwekkend landschap te creëren.

Het grootste verschil tussen Disneyland en andere attractieparken in Zuid-Californië is dat Disneyland veel schoner en beter onderhouden is. Op die manier is de illusie van The Magie Kingdom compleet. Zelfs de meest hardnekkige sceptici worden betoverd door deze unieke fantasiewereld. Dit is niet zomaar één of ander achtbaanpark! Wat u ook heeft gezien in het verleden, de inzet van Disneyland om zijn bezoekers te bekoren is ongeëvenaard. Met een Disneyland "paspoort" heeft u onbeperkt toegang tot alle attracties in het park. Tijdens de zomermaanden is het park open van 8 uur 's morgens tot middernacht.

Uw bezoek aan het park begint met een rustige wandeling op Main Street U.S.A. Deze kleurrijke straat roept de sfeer op van de kleine Amerikaanse stadjes van rond de eeuwwisseling. Via deze straat wandelt u door het eerste van, in totaal,8 landen. Het is de toegangspoort tot de andere attracties, en u vindt er ook de meeste souvenirwinkels en restaurants in het park. Houdt hiermee rekening als u in het park bent. U kunt hier bij het buitengaan vrijwel alles kopen wat u maar wilt. In het Information Center op Carefree Corner (op het einde van Main Street, aan de rechterkant), kunt u informatie krijgen. Bij aankoop van het ticket krijgt men meestal ook een kaart van het park, en een overzicht van de parades en de muzikale shows die op de dag van uw bezoek plaatsvinden. Mocht u deze niet hebben ontvangen dan kunt u ze in het informatiecentrum gaan halen.

Er zijn een aantal attracties die u absoluut niet mag missen. Ze zijn zeer populair en trekken lange rijen bezoekers aan. Maar laat deze rijen u niet ontmoedigen! De organisatie in Disneyland is zo goed als perfect. De rijen gaan snel vooruit en het loont echt de moeite om voor deze attracties te wachten. U probeert best zo vroeg mogelijk in het park te zijn, want 's morgens zijn de wachttijden veel korter.
Wij raden u aan volgende attracties te bezoeken: The Pirates of the Caribbean en The Haunted Mansion in New Orieans; en It's a Small World, in Fantasyland. Een bezoek aan Disneyland is pas compleet met deze drie attracties.

Als u in een achtbaan wilt, houdt er dan rekening mee dat deze zeer populair zijn, dus de wachttijden zijn langer. Een ontzettend populaire attractie is Star Tours. Het is zeker de moeite waard om hiervoor in de rij te gaan staan. U komt terecht in een soort vluchtsimulator, vergelijkbaar met die van de grote luchtvaartmaatschappijen, die u meeneemt op een intergalactische vlucht. De bewegingen van de simulator zijn afgestemd op de film die men op een scherm projecteert. Star Tours biedt u een spectaculaire achtbaanrit, gecombineerd met een scenario uit de film "Star Wars". Andere achtbanen zijn The Matterhorn, de oudste in het park; Space Mountain, waar u in een raket door het donker raast; en Big Thunder Mountain Railroad, een goudmijntreintje uit het Oude Westen, dat z'n passagiers meesleurt door een woeste waterval, een zwerm vleermuizen en een ondergrondse aardbeving.

Wat als u het park even wilt verlaten?
De enorme populariteit van Disneyland betekent onvermijdelijk dat het er meestal heel druk is. Velen nemen dan ook graag even een adempauze en gaan voor een tijdje terug naar hun hotel. Laat aan de uitgang een stempel op uw hand zetten zodat u weer naar binnen kunt als u het park verlaat. Met zo'n stempel én met een geldige toegangskaan kunt u het park vrij in en uit.

De Geschiedenis van Californië

Californië heeft zijn rijke historie en cultureel erfgoed te danken aan de inzet van de Spanjaarden. Zij leverden reeds in de 16e eeuw een grote inspanning om het gebied te koloniseren. In de 17de eeuw verkenden ook Engelse en Russische ontdekkingsreizigers de Califomische kustlijn, maar zij waren alleen geïnteresseerd in de natuurlijke rijkdommen van het land, om snel winst te maken. De Spanjaarden waren de eersten die in het gebied permanente nederzettingen stichtten.

In het kader van die kolonisatie werd aan het einde van de 18de eeuw door de Spanjaarden een reeks missieposten en militaire forten gebouwd aan de rotsachtige kustlijn van Californië. Ze stichtten vier forten - of presidia - en 21 missieposten. Broeder Junipero Serra, een Franciscaanse monnik, was verantwoordelijk voor dit uitgebreide missienetwerk. De missieposten, die elk op een afstand van een dagreis uit elkaar lagen, waren verbonden door een weg, El Camino Real. Tot in de 20e eeuw was deze weg de hoofdsnelweg van Californië (nu de US-101), die het noorden met het zuiden van de staat verbond. In feite ligt de oorsprong van de grote steden van Californië in de missietijd. Drie van de vier grootste steden, San Francisco, San Diego en Los Angeles waren ooit kleine missieposten op de Camino Real. De vierde grootste stad, San José, maakte ook deel uit van dit missienetwerk, maar lag niet aan de kust.

Mexico verklaarde zich onafhankelijk van Spanje in 1822 en verwierf zo de macht over dit kustgebied. De missieposten werden uiteindelijk geseculariseerd. Hun aanzienlijke vee- en landbouwbedrijven werden door de Mexicaanse regering in concessies gegeven aan vroegere adellieden of aan officieren uit het leger (als beloning voor bewezen diensten). Deze welgestelde families werden Californio's genoemd, en ze richtten in de hele staat winstgevende veebedrijven op.

Tijdens de jaren 1840 waren vele bewoners van Californië ontevreden over de Mexicaanse heerschappij. De oproep voor een Amerikaanse machtsovername werd steeds luider groter. In 1846 begon een kleine groep Amerikanen de Berenvlag-opstand. Deze opstand eindigde 23 dagen later toen Commodore John Sloat, die net vernomen had dat Mexico en de Verenigde Staten oorlog voerden, de Amerikaanse vlag hees in Monterey. De Berenvlag met het opschrift "California Republic" is vandaag nog steeds de officiële vlag van Californië.

De Goudkoorts
Met het Verdrag van Guadalupe Hidalgo, dat een einde maakte aan de Mexicaanse Oorlog, werd Californië in 1848 overgedragen aan de Verenigde Staten. Een paar dagen voor deze gebeurtenis was een man in het Sierra Nevada-gebergte argeloos zijn molenvliet aan het inspecteren lang-sop de zuidtak van de American-rivier, vlakbij de huidige plaats Sacramento. Plots ontdekte hij kleine fonkelende goudschilfers tussen de kiezelsteentjes. Het nieuws lekte bijna onmiddellijk uit en het ontketende één van de snelste, maar ook één van de waanzinnigste migratiestromen uit de geschiedenis: de Californische Gold Rush. De toekomstige mijnwerkers en immigranten kregen de bijnaam Forty-Niners (Negenenveertigers), genoemd naar het jaar waarin de Goudkoorts officieel van start ging - 1849.

De goudkoorts verspreidde zich in een razend tempo. Scheepsploegen verlieten hun schepen, boeren hun land, en mannen namen enthousiast afscheid van hun vrouwen. Nieuwe nederzettingen schoten als paddestoelen uit de grond, en de prijzen schoten omhoog. Duizenden mensen staken het continent of de zee over, op zoek naar goud en geluk in El Dorado. In de verhalen van Mark Twain en Bret Harte komt deze kleurrijke tijd weer tot leven.

In 1850 had Californië genoeg inwoners om een staat te worden, en 4 jaar later werd Sacramento de hoofdstad van de nieuwe staat. De goudkoorts lokte nog 15 jaar goudzoekers naar Californië, en in die tijd beleefde de staat zowel goede als slechte economische tijden. De transcontinentale spoorweg werd voltooid, handel en industrie kwamen tot bloei, de landbouw werd op grote schaal ontwikkeld en immigranten stroomden gestaag binnen. Deze nieuwe immigranten waren niet meer op zoek naar goud, ze zochten iets met meer zekerheid voor de toekomst.

Palm Springs

De Colorado-rivier bestrijkt het grootste gedeelte van Zuid-Centraal-Califomië. In deze schijnbaar dorre woestijn liggen twee groene valleien: de Imperial Valley, die grenst aan Mexico, en verder naar het noorden de Coachella Valley. In 1901 werd de Colorado-rivier via een netwerk van kanalen omgeleid om deze twee regio's te irrigeren. Beide valleien produceren in de winter gewassen zoals sla, tomaten, citrusvruchten, meloenen en dadels. Hier, in dit bevloeide bekken van de Coachella Valley - de Dadelhoofstad van de Wereld -, ligt Palm Springs.

Terwijl u door de dalen rijdt, zult u langs de snelweg een aantal eigenaardige torens tegenkomen. Deze windmolens maken gebruik van windenergie om elektriciteit op te wekken. De windmolens zijn een vrij recent fenomeen; ze worden gebouwd door investeringsmaatschappijen die windenergie proberen te verkopen aan nutsbedrijven. De wet in Californië zegt dat de lokale elektriciteitsmaatschappijen alle energie moeten kopen die door particulieren wordt opgewekt. Er zijn in Californië nog twee andere windmolenparken, die eveneens op windrijke plaatsen staan. Op dit moment zijn er in heel Californië meer dan 10.000 windmolens.

Palm Springs is een echte oase in de woestijn. De stad heeft haar naam enerzijds te danken aan de aanwezigheid van de inheemse Washingtonpalm, en anderzijds aan de vele warmwaterbronnen. Eeuwenlang was de streek rond Palm Springs het woongebied van indianenstammen, die kleine dorpen stichtten rond de vele bronnen in de vallei. De Agua Caliente Indianen - die nog steeds het grootste gedeelte Palm Springs bezitten - overwinterden vroeger in Palm Springs en brachten de zomermaanden door in de koelere San Bemardino-Bergen. Deze stam (de Spaanse naam Agua Caliente betekent gewoon warm water) is één van de weinige echt rijke indianenstammen in de Verenigde Staten. Veel van de imponerende landhuizen van Palm Springs zijn gebouwd op grond die verhuurd wordt door de Aqua Calientes. In 1870 werd Palm Springs een halteplaats langs een belangrijke spoorlijn, de Southern Pacific Railroad. In de jaren 1920 en 1930 lokten de mooie omgeving en het warme woestijnklimaat een aantal grote Hollywoodsterren naar Palm Springs. Deze traditie wordt ook vandaag nog voortgezet, en nu komen niet alleen beroemdheden, maar ook andere welgestelde Amerikanen. Palm Springs is voor vele filmsterren een tweede thuis. Zelfs een vroegere burgemeester van Palm Springs, Sonny Bono, was ooit een beroemd entertainer. De meeste bezoekers komen naar Palm Springs om er uit te rusten en te ontspannen, maar zijn er toch ook een aantal populaire attracties.

De Palm Springs Aerial Tramway maakt een klim van 1800 meter en voert u omhoog naar het bos van de San Jacinto-berg, waar zich het Mount San Jacinto State Park bevindt. De rit duurt slechts 20 minuten, maar op wonderlijke wijze brengt het u van de droge woestijnlucht naar de koele berglucht. U heeft er ook een spectaculair uitzicht over de woestijn. De drie nabijgelegen Indian Canyons - Palm, Andreas en Murphy - bieden een oase van rust, met aangename wandelpaden en picknickplaatsen. Er is een toegangsprijs voor de Aerial Tramway. (Let wel: de rit met de kabelbaan is niet geschikt voor mensen met hoogtevrees). *Om de kabelbaan te bereiken neemt u de uitrit Tramway Road voordat u in Palm Springs aankomt.

Voor mensen die het liever wat rustiger aan doen, is er in de stad het Palm Springs Desert Museum. Het museum beschikt over heel gevarieerde tentoonstellingen, met zowel werken van Matisse als schatten uit het Oude Westen. *Het is gelegen op 101 Museum Drive. Of wellicht verkiest u een rustige wandeling op de exclusieve Palm Canyon Drive. Op deze brede, met palmbomen begroeide avenue vindt u vele mooie restaurants en exclusieve boetieks.